Ἕνα Ὅραμα παραδίδει ἡ ἐποχή τοῦ Ὑδροχόου, ἡ ἐποχή ὅπου ἡ Γνώση μεταδίδεται Ἐλεύθερα στήν Ἀνθρωπότητα: Ἀγάπη - Ἐλευθερία.
Ἕναν τρόπο ἔχει γιά νά φθάσει ἡ Ἀγάπη - Ἐλευθερία στούς ἀνθρώπους. Τήν Ἀλήθεια.

Ἡ Ἀνθρωπότητα πάτησε γερά στό κατώφλι τῆς ἐξελικτικῆς της ὡριμότητας καί ἡ δόνηση τοῦ πλανήτη ἄλλαξε. Σήμερα μποροῦν πολλοί νά σκεφθοῦν καί νά πράξουν ὅπως σκέπτονταν κι ὅπως ἔπρατταν πάντοτε οἱ λίγοι Ἐλεύθεροι:
«Ὅλοι ἰσχυρίζονται ὅτι εἶναι ἀδύνατον. Ἐντάξει. Ἄς δοῦμε πῶς θά τό κάνουμε!...»

Κατ’ἀρχήν τό Ὅραμα: Ὁ Ἄνθρωπος ὄρθιος, εὐθυτενής, ἀκέραιος. Γνωρίζει ποιός εἶναι, τί εἶναι.
Ἔχει ἕνα πρόσωπο, τό ἴδιο ἔναντι ἑαυτοῦ, ἔναντι τῶν ἄλλων ἀνθρώπων ὅλων, ἔναντι τοῦ Θεοῦ του.
Γνωρίζει καί κατέχει μιάν ἀδιαμφισβήτητη θέση στόν Ἥλιο.
Πατᾶ σταθερά στήν Γῆ, ἡ σκέψη, τά λόγια, τά ἔργα του ἀγκαλιάζουν εὐεργετικά Οὐρανό καί Γῆ.
Ἀναγνωρίζει τό Μέτρον, τά φανερά καί τά κρυμμένα, Γνωρίζει πότε καί πῶς νά ὁμιλήσει, πότε νά Σιωπήσει. Γνωρίζει πῶς νά ζήσει, ὁρίζει πῶς καί πότε νά πεθάνει.
Ἐργάζεται συνειδητῶς, μέ Χαρά καί μέ Χάριν, παράγοντας Ἁρμονία. Εὐλογεῖ καί εὐλογεῖται ἀπό τήν Ζωή,
βιώνοντας Ἁρμονία. Ἄφοβος, Συνεπής, Ἀσφαλής, Υπεύθυνος., Ταπεινός. Ἐλεύθερος.
Γιά νά σταθεῖ καί νά λειτουργήσει ἔτσι ὁ Ἄνθρωπος, χρειάζεται Ἀλήθεια καί Ἰσορροπία.
Λένε πώς ζοῦμε σέ μιά ἐποχή τῆς Ἀνθρωπότητος, μέ συνθῆκες δύσκολες γιά τά ὄνειρα καί σχεδόν ἀπαγορευτικές γιά τήν δημιουργία Ὁραμάτων –πόσο μᾶλλον γιά τήν ὑλοποίησή τους.
Αὐτά ὅμως τά λένε ἄνθρωποι ἀπογοητευμένοι, πνεύματα γερασμένα, πνεύματα πού ὑπηρετοῦν ἐθελουσίως ἤ ἐν ἀγνοία τους τό σκοτάδι.
Ἡ Ἀλήθεια δέν εἶναι γοητευτική, εἶναι Ὡραία.
Κλίνουν σ’αὐτήν τ’ ἀκμαῖα πνεύματα, οἱ ἱκανοί νόες. Πάντοτε λίγοι ἐργάζονταν γιά τούς πολλούς. Κι ἔτσι προχώρησε ἡ ἱστορία τοῦ κόσμου.
Στάθηκε ἡ Ἀνθρωπότητα καί ἐργάσθηκε, μέσα στόν φόβο καί στόν πόνο γι’ ἀμέτρητους αἰῶνες . Κι ἔφθασε σήμερα νά Δύναται νά Ὁραματισθεῖ κάτι καλύτερο γιά τόν Ἑαυτό της, ἔχοντας ἐπιβεβαιώσει: Ἡ Ἀλήθεια Ἐλευθερώνει.

Δύναται σήμερα νά ὑπηρετήσει ἡ Ἀνθρωπότητα τό Ὅραμα τοῦ Ἀνθρώπου Ἐλεύθερου; ὅλοι καί ὁ καθείς μας;
Ναί, Σήμερα ἡ Ἀνθρωπότητα Δύναται, ἐπειδή ἔχει πολλά κομμάτια τῆς Ἀλήθειας –τά κέρδισε μέ τήν Ἐμπειρία της.
Ἡ «χρεωκοπία τῶν ὀνείρων» ὁδήγησε στό ἀναπόφευκτο συμπέρασμα: δέν μπορῶ νά ξοδεύομαι σέ ἀπατηλά ὄνειρα. Χρειάζομαι κάτι καλύτερο.
Κι αὐτό κάνουμε τώρα: Ἐργαζόμαστε γιά τό Ὅραμα.

Ναί, λοιπόν, Δύναται, ἐπειδή ἡ Ἀνθρωπότητα ἐργάσθηκε καί κατέστησε ἱκανό νοητικό φορέα, περνῶντας -ἡ κρίσιμη μᾶζα της- στήν ἐξελικτική της ἐνηλικίωση.
Ἀκολουθῶντας τήν κατάσταση τοῦ μέρους τοῦ Γήινου οἰκοσυστήματος, τό ὁποῖο ἐκφράζει τήν βούληση τοῦ πλανήτη καί ἄρα διαμορφώνει τίς συνθῆκες βιώσεως σ’αὐτόν τόν πλανήτη, (δηλ. τῆς Ἀνθρωπότητος) ἡ δόνηση τῆς Γῆς ἄλλαξε, ἡ συχνότητά της ἀνέβηκε.
Τοῦτο σημαίνει περισσότερο Φῶς στόν πλανήτη, γιά τήν Ἀνθρωπότητα συνολικῶς. Ἡ κατάσταση Συνειδητότητος τῆς ἐνσαρκωμένης Ἀνθρωπότητος ἄλλαξε. Καί αὐτή ἡ βασική ἀλλαγή συνεπάγεται σειρά ἀλλαγῶν ζωτικῆς σημασίας γιά τόν Ἄνθρωπο, γιά ὅλους τούς ἀνθρώπους καί γιά τόν καθένα.

Γιά τούς φτωχούς, τούς κατατρεγμένους, τούς ἀνερμάτιστους ἀνθρώπους, ὁ λαός μας λέει: «δέν ἔχει στόν Ἥλιο μοῖρα».
Καί ἄν καταλαβαίνουμε Ἑλληνικά καί κάνουμε τόν κόπο νά σκεφθοῦμε, καταλαβαίνουμε ἐπίσης τί ἐννοεῖ αὐτή ἡ ρῆσις: «Δέν ἔχει μερίδιο στόν Ἥλιο, πού εἶναι ἡ Πηγή τῆς Ζωῆς. Δέν ἔχει τήν δική του θέση μέσα σέ ὅ,τι ἀνοίγει, ἀνθίζει, ἀναπτύσσεται μέ τήν ζωογόνα Ἐνέργεια τοῦ Ἡλίου. Δέν ἔχει τό δικό του κομμάτι Φωτός, ἀπό τό Φῶς τοῦ Ἑνός.
Σήμερα εἶναι ἀρκετοί οἱ ἄνθρωποι (κρίσιμη μᾶζα) πού ἀναγνωρίζουν τόν ἐντός Ἥλιο –τό μερίδιό τους ἀπό τό Φῶς τοῦ Ἑνός. Ἀναγνωρίζουν ἔτσι τά δικαιώματά τους καί ἀγωνίζονται γιά νά τά προστατεύσουν. (Τά δικαιώματα δέν τά «διεκδικεῖς». Τά ὑπερασπίζεσαι. Κι αὐτό σέ κάνει Ἐλεύθερο Ἄνθρωπο).
Ὅσο περισσότεροι ἄνθρωποι ἀφυπνίζονται ἀναγνωρίζοντας τό Φῶς τους καί ἀγωνίζονται γιά τά δικαιώματά τους, γιά τήν θέση τους κάτω ἀπ’τόν Ἥλιο, Τιμῶντας τό Φῶς τους, διά τῶν πράξεων, τόσο ἐνισχύεται τό Φῶς ὡς παράγων διαμορφώσεως συνθηκῶν στόν πλανήτη.
Καί τόσο περισσότεροι καί ταχύτερα ἀφυπνίζονται ἐπίσης καί πυκνώνουν τίς τάξεις τοῦ Φωτεινοῦ Δικτύου, σπάζοντας κι ἀποδομῶντας παλαιά συστήματα κι ἁμαρτωλές δομές.
Ἐάν δέν τό βλέπουμε ἤδη στήν ἐκδηλωμένη πραγματικότητα, στά συλλογικά πράγματα, ἀντιλαμβανόμαστε ὅμως τήν κίνηση καί θά δοῦμε σύντομα τ’ ἀποτελέσματα.
Ἡ ζυγαριά ἔχει ἤδη γείρει, ἡ «πύλη τοῦ κακοῦ» ἔχει σφραγισθεῖ, τό πλέγμα τοῦ Σκότους, κάτω ἀπό τό ὁποῖο, με τόσο θάρρος, τόση ἐπιμονή, τόσο πεῖσμα ἐργάσθηκε ἡ Ἀνθρωπότητα ἐπί αἰῶνες, ἔχει διαρραγεῖ.

Αὐτό πού μένει νά ἐξετασθεῖ εἶναι ἡ προσωπική συμμετοχή ἑνός ἑκάστου σ’αὐτόν τόν ἀγῶνα:
Δέν εἶναι ἀλλοῦ τά «πνευματικά». Εἶναι στήν καθημέρινότητά μας, ἐντός τῆς Ὕλης.

Τό νά Γνωρίζω Ποιός καί Τί Εἶμαι, εἶναι ζήτημα Συνειδητότητος.
Τό νά στέκω ἀκέραιος (ὄχι κατακερματισμένος), τό να ἔχω ἕνα πρόσωπο, τό ἴδιο ἀπέναντι στόν ἑαυτό μου, στούς ἄλλους ἀνθρώπους ὅποιοι κι ἄν εἶναι, ἀπέναντι στόν Θεό μου, ὅπως καί ἄν Τόν ὀνομάζω ἤ δέν Τόν ὀνομάζω, εἶναι ἐπίσης ζήτημα Συνειδητότητος.
Τό νά μένω Ἄφοβος, Συνεπής, Ἀσφαλής, Υπεύθυνος, Ταπεινός, Ἐλεύθερος, ἀπέναντι στόν ἑαυτό μου, στούς ἄλλους ἀνθρώπους καί στόν Θεό μου, εἶναι ζήτημα Συνειδητότητος.
Χωρᾶ ἡ Συνείδησή μου τό Ὅραμα τοῦ Ἀνθρώπου Ἐλεύθερου;
Μπορῶ νά εἰκονίσω, νά γειώσω τήν στάση τοῦ Ἀνθρώπου Ἐλεύθερου;
Μπορῶ νά προσπαθήσω, μπορῶ ν’ ἀρχίσω…

Ὁ Ἐλεύθερος Ἄνθρωπος εἶναι Ὑπεύθυνος. Δέν μπορεῖ κάποιος ν’ ἀπαιτεῖ ἀπό δούλους ν’ἀναλάβουν δεσμεύσεις.
Ὁ Ἐλεύθερος Ἄνθρωπος δημιουργεῖ πόρους -περάσματα, διαβάσεις- ἀνοίγει δρόμους, ἐκεῖ πού ὑπάρχουν ἀδιέξοδα, ἀπορίες (ἄπορος ἤ ἀπορῶν).
«Εἶναι ἀδύνατον!». Ἐντάξει. Ἄς δοῦμε πῶς θά τό κάνουμε…