Home - Πέγκυ Χριστοφή

Ὅταν συνειδητοποίησα τί σημαίνει τό «σύν» στήν λέξη «συγγραφέας»,

πῆραν ἄλλην βαρύτητα ἐντός μου οἱ λέξεις τῆς Ἑλληνικῆς.

Τήν λαλίστατη γλώσσα μας, τήν ὁμιλοῦσα^[i],

τήν ἀναγνώρισα ὡς διδάσκουσα τήν Σοφία – Φιλότητα

κι ὁ Κόσμος ξανάγινε μαγικός…

[i] Ὁμιλῶν-ὁμιλοῦσα-ὁμιλόν, ἀπό τό «ὁμιλέω», πού σημαίνει συναναστρέφομαι ἤ/καί συνδιαλέγομαι.

Το Όραμα

Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΕΛΕΥΘΕΡΟΣ

Τώρα πού χρεωκόπησαν τά ὄνειρα,
εἶναι καιρός ν’ ἀσχοληθοῦμε μέ τά Ὁράματα.

Ὁ Ἄνθρωπος ὄρθιος, εὐθυτενής, ἀκέραιος. Γνωρίζει ποιός εἶναι, τί εἶναι.
     Ἔχει ἕνα πρόσωπο, τό ἴδιο ἔναντι ἑαυτοῦ, ἔναντι τῶν ἄλλων ἀνθρώπων ὅλων, ἔναντι τοῦ Θεοῦ του.
     Γνωρίζει καί κατέχει μιάν ἀδιαμφισβήτητη θέση στόν Ἥλιο.
     Πατᾶ σταθερά στήν Γῆ, ἡ σκέψη, τά λόγια, τά ἔργα του ἀγκαλιάζουν εὐεργετικά Οὐρανό καί Γῆ.
    Ἀναγνωρίζει τό Μέτρον, τά φανερά καί τά κρυμμένα, Γνωρίζει πότε καί πῶς νά ὁμιλήσει, πότε νά Σιωπήσει. Γνωρίζει πῶς νά ζήσει, ὁρίζει πῶς καί πότε νά πεθάνει.
    Ἐργάζεται συνειδητῶς, μέ Χαρά καί μέ Χάριν, παράγοντας Ἁρμονία.
    Εὐλογεῖ καί εὐλογεῖται ἀπό τήν Ζωή, βιώνοντας Ἁρμονία.
    Ἄφοβος, Συνεπής, Ἀσφαλής, Υπεύθυνος., Ταπεινός. Ἐλεύθερος.

…«Εἶναι ἀδύνατον!».
Ἐντάξει. Ἄς δοῦμε πῶς θά τό κάνουμε.

Ἕνα Ὅραμα παραδίδει ἡ ἐποχή τοῦ Ὑδροχόου, ἡ ἐποχή ὅπου ἡ Γνώση μεταδίδεται Ἐλεύθερα στήν Ἀνθρωπότητα: Ἀγάπη - Ἐλευθερία.
Ἕναν τρόπο ἔχει γιά νά φθάσει ἡ Ἀγάπη - Ἐλευθερία στούς ἀνθρώπους. Τήν Ἀλήθεια.

Τό νά Γνωρίζω Ποιός καί Τί Εἶμαι, εἶναι ζήτημα Συνειδητότητος.
Τό νά στέκω ἀκέραιος (ὄχι κατακερματισμένος), τό να ἔχω ἕνα πρόσωπο, τό ἴδιο ἀπέναντι στόν ἑαυτό μου, στούς ἄλλους ἀνθρώπους ὅποιοι κι ἄν εἶναι, ἀπέναντι στόν Θεό μου, ὅπως καί ἄν Τόν ὀνομάζω ἤ δέν Τόν ὀνομάζω, εἶναι ἐπίσης ζήτημα Συνειδητότητος.
Τό νά μένω Ἄφοβος, Συνεπής, Ἀσφαλής, Υπεύθυνος, Ταπεινός, Ἐλεύθερος, ἀπέναντι στόν ἑαυτό μου, στούς ἄλλους ἀνθρώπους καί στόν Θεό μου, εἶναι ζήτημα Συνειδητότητος.
Ὁ Ἐλεύθερος Ἄνθρωπος εὑρίσκεται σέ εἰρήνη μέ τόν ἑαυτό του, μένει ὑγιής καί δημιουργικός, ἀναγνωρίζει τήν θέση του καί ἀναλαμβάνει τήν εὐθύνη πού συνεπάγεται αὐτή ἡ θέση. (Δέν μπορεῖ κάποιος ν’ ἀπαιτεῖ ἀπό δούλους ν’ἀναλάβουν δεσμεύσεις.)
Ὁ Ἐλεύθερος Ἄνθρωπος δημιουργεῖ πόρους (:περάσματα, διαβάσεις, ἐφόδια) ἀνοίγει δρόμους, ἐκεῖ πού ὑπάρχουν ἀδιέξοδα, ἀπορίες (ἄπορος ἤ ἀπορῶν).

Χωρᾶ ἡ Συνείδησή μου τό Ὅραμα τοῦ Ἀνθρώπου Ἐλεύθερου;
Μπορῶ νά εἰκονίσω, νά γειώσω τήν στάση τοῦ Ἀνθρώπου Ἐλεύθερου;
Μπορῶ νά προσπαθήσω, μπορῶ ν’ ἀρχίσω…
«Εἶναι ἀδύνατον!». Ἐντάξει. Ἄς δοῦμε πῶς θά τό κάνουμε…